DEVET PROPALIH ISTORIJSKIH POKUŠAJA stvaranja “svetske države”

505

Nedavno smo u jednoj od analiza završnom delu naveli kako je geopolitika zapravo jednostavna i lako ju je razumeti. Naime, geopolitika bilo koje države je objektivan odraz njene unutrašnje politike prema van.

Spoljno je posledica unutrašnje snage ili slabosti i ako neka zemlja doista želi nešto postići i izvan svojih granica, najprije mora funkcionisati unutra. Mora ojačati u smislu izvorne nacionalne države, a ne kao jednostavna globalistička ćelija svetske vlade. Ako nije funkcionalna iznutra, tada je nemoguće govoriti o bilo kakvoj geopolitici, jer ona definitivno neće dati pozitivne rezultate. Još gora je žudnja za tuđim.

Najbolja geopolitika je ona vlastita, jer imitacija nikada nijednu zemlju nije učinila velikom i rezultati takvih beznadnih pokušaja će biti još tužniji. Dobra geopolitika ne može biti ni samo program stranih ulaganja, već borba za kvalitetniji život drugih naroda.

Osim toga, geopolitika počinje gde se bez ikakvog razmišljanja odbacuje “globalističko obrazovanje ” i globalistički “društveni programi”, inače je nemoguće ostvariti bilo kakav uspeh. Jake države nikada nisu vodili plaćenici, nego idealisti i vizionari.

Stoga je najbolja geopolitika uspešna domaća politika. Tako je uvijek bilo u istoriji. Najbolja geopolitika je uspešan unutrašnji program. U suprotnom slučaju će spoljni uspesi biti ukradeni, prodani ili “privatizirani” od strane drugih. Ko pronađe odgovor na pitanje koje zemlje imaju uspešnu unutrašnju politiku, taj će lako doći do odgovora na kome se nasukao vrlo lukavi plan “Novog svetskog poretka”, za kojeg se počekom ’90-ih proricalo da je neupitna budućnosti i razdoblje koje će trajati hiljadama godina.

Sada podsetimo na devet “svetskih država u istoriji”, koja su propala upravo iz navedenih razloga, a sličan kraj čega i “Novi svetski poredak” s jednim centrom moći, jednom vladom, jednom valutom i jednim načinom razmišljanja za više od 7 milijardi ljudi u svetu.

1. Država Aleksandra Velikog
Aleksandar Veliki (356.-323. pne), bio je rodom iz Makedonije. Prvo je osvojio gradove-države antičke Grčke i organizirao “osvetničku kampanju svih Helena” protiv, u to vreme, ogromnog Persijskog carstva.

Zbog vojnih pobeda je svoju državu proširio na teritoriju dela Evrope, Bliskog istoka i Središnje Azije. Stekao je ogromnu moć. Vladar je, prilično mlad, umro u glavnom gradu Vavilonu. Postoje sumnje da je otrovan. Aleksandar Veliki se smatra gotovo prvim poznatim globalistom. Pokušao je izmiješati narode i uspostaviti jednu središnju vlast. Grad Aleksandrija je bio trgovačko i financijsko središte, Vol strit tog vremena, a nastao je kao posledica pokušaja, nazovimo je tako, “antičke globalizacije”.

2. Drevni Rim
Nastao je 754. prije nove ere, a završetak, kao globalne imperije se smatra pad zapadnog dela Rimskog Carstva 476 godine. Prilično poznata priča. I ovde imamo širenje teritorija i promene kvalitete opšte države. Najstariji kraljevski period, potom republika, onda carstvo i opšta krizu ekonomije i društva morala je dovesti do raspada države. Bila je zaista “svetska država” tog vremena, ali s vrlo beznačajnom populacijom u odnosu na teritoriju koju je zauzimala.

Rim se širio u svim smerovima oko Mediterana, a promijenili su ga varvarizacija, ekonomske i demografske krize, da bi na kraju doživio kolaps zbog spoljnog uticaja, kojeg bi u ranoj fazi i na vrhuncu moći uspešno suzbio. Rimsko Carstvo, sve dok je bilo snažno, nametalo je svoje zakone i običaje diljem “sveta”.

3. Arapski kalifat
Arapski kalifat je trajao od 632. do 1517. godine. Zauzeo je ogromnu teritoriju iz “srca” Arapskog poluostva na istoku do Azije, na zapadu preko Bliskog istoka i severa Afrike do današnje Španije. Države koje trenutno ispovijedaju islam pružaju uvid u granice ove civilizacije. Kalifat je u Evropi zaustavljen čisto vojnim metodama. Izgubio je Evropu i kasnije je nestao u istoriji.

Islam je ujedinio stanovništvo na verskoj osnovi – islamskim zakonima, islamskoj tradiciji i tako dalje. Trenutno se odvija proces renesanse ove ideje kao geopolitičke strategije u novim istorijskim uslovima. Evropa se aktivno islamizira zbog migracije i organizacije verskih i političkih organizacija pod pokroviteljstvom i novcem Saudijske Arabije. Lokalne vlasti neformalno potiču taj proces u okviru prethodno stvorenog multikulturalnog ili kosmopolitskog društva, čime Evropa ponavlja socio-političku putanju drevnog Rima.

4. Mongolsko carstvo
Postojalo je od 1206. do 1368. godine. Međutim, 1294. ogromno Mongolsko Carstvo je podijeljeno na neovisne “uluse”. “Zlatna Horda” je trajala do 1483. Pokušaj mongolske vojne elite je bio da podredi sve narode “volji Neba”. Obuhvatalo je široka područja Kine, sve do Bliskog istoka i istočne Evrope. Država se raspala i likvidirana je u procesu degradacije vladajuće elite.

Relativno mali broj ratnika je zauzeo goleme teritorije Evroazije, koje tokom vremena njihovi potomci nisu mogli zadržati. U upotrebi su bili univerzalni zakoni. Postupna islamizacija elite i porodični oružani sukobi su doveli do fragilnost i kolapsa carstva.

5. Vreme univerzalnih hršćanskih monarhija u Evropi
Prvi pokušaj stvaranja univerzalne hršćanske države je proveden u starom Rimu, odnosno Vizantiji, kada je hršćanstvo postalo dominantna religija carstva, prikladna da bude temelj politike države. Ideologija joj je bila svaka vlast je od Boga dana, najbolja vrlina je bila poniznost, a najgore obilježje jedne osobe je bio ponos.

Ovo je u praksi, uz egocentrizam i monoteizam, bila metoda upravljanja masama. Međutim, hršćanstvo nije spriječilo raspad zapadnog dela carstva. Preživio je istočni dio Rimskog Carstva – Vizant. Ova država je trajala od 395. – 1453. godine, a kao univerzalnu religiju je promovisala pravoslavlje, oblik hršćanstva nastao u okrilju grčke Crkve, koji će nakon Velikog raskola 1054. biti državna religija većine istočnih autokefalnih crkava.

Međutim, zbog brojnih činjenica – stalne ratne ekonomije, krize elite i moralne degradacije, država postupno gubi teritorije, sve dok nije u potpunosti uništena.

Od 15. veka, hršćanske monarhije Evrope, uključujući i Moskovsko carstvo s idejom “Svete Rusije”, pokušale su postići isto, ali bez uspeha. Do 1918. su propali svi imperijalne pothvatu kontinentalne Evrope, jer su carstva u tom razdoblju veru samo deklarativno imali kao univerzalnu vrijednost, dok su ih karakterisale političke spletke i želja za bogaćenjem.

Uvetno rečeno, jedan od uspešnijih projekt je bilo Sveto Rimsko Carstvo, zajednica teritorija u središnjoj Evropi tokom Srednjeg vijeka i ranog Novog vijeka kojom je vladao rimsko-nemački car. Prvi car je bio Oton Prvi, okrunjen 962. poslednji Franjo Drugi. koji je abdicirao i time 1806. godine, tokom Napoleonovih ratova, označio kraj carstva. Naslednikom Svetog Rimskog Carstva se smatra Austro-Ugarska monarhija, stoga se može da je de fakto preživelo do kapitulacije u Prvom svetskom ratu.

6. Pokušaj Napoleona Bonaparte
U intrigama nakon Velike Francuske revolucije (1789-1799), mladi ambiciozni general Napoleon Bonaparte, koristeći svoj vojni genij, pokušao je stvoriti zajedničku evropsku i svetsku državu s “francuskim potpisom”. U Londonu nisu dobro gledali na ovaj projekt, pa je završio kada su francuski ljudski i vojni resursi pokopani na bojnom polju. Napoleon su u junu 1815. godine, nakon poraza u bitci kod Vaterlooa, zarobili Britanci i zatvorili na ostrvu Sveta Helena gde je umro šest godina kasnije. No, istoričarii se slažu da je vojnu moć Napoleon izgubio pohodom na Rusiju 1812. godine.

U Napoleonovu pohodu su se Rusi povlačili i izbjegavali odlučujuću bitku ali su je napokon prihvatili kod Borodina, jer je prijetila opasnost da bez borbe padne Moskva, što bi znatno oslabilo moral ruske vojske i naroda. Borodino, mesto gde su se sukobili vojni geniji Napoleona i ruskog maršala Kutuzova, ostao u istoriji zabilježen kao poprište golemog krvoprolića. Napoleon je izgubio oko 50 000 vojnika i čak 47 generala, a njegov protivnik Kutuzov 44 000 mrtvih i 23 poginula generala. Iako je bitka taktički ostala neodlučena, obje su je strane proglasile svojom pobjedom.

Čak je i Napoleon morao reći: “Francuzi su zaslužili pobjede, a Rusi da ostanu nepobijeđeni.” Ubrzo je francuska vojska ušla u Moskvu, ali Napoleon nije dočekao pregovore o ruskoj predaji, nego je u gradu podmetnut veliki požar i Napoleon se počeo povlačiti u veoma teškim zimskim uslovima. Pod udarima leda, studeni i ruskih jedinica, francuska se vojska raspala i pod oružjem se kući vratilo tek nekoliko hiljada vojnika.

Računa se da je Napoleon u Rusiji izgubio oko 300 000 ljudi, što je zauvijek skršilo njegovu vojnu moć i snove o stvaranju “novog svetskog poretka”, deklarativno pod sloganom Francuske revolucije “slobode, jednakosti i bratstva”.

7. “Britansko carstvo nad kojim sunce ne zalazi”
Kontrola svetskog mora i svetskih trgovačkih puteva, uz kombinaciju diplomatije, rata i ekonomije, nastalo je Britansko Carstvo. Ono je bilo klasična imperija s metropolom i kolonijama, a funta je bila kao svetska trgovačka valuta.

Od projekta se postupno odustalo, prije svega kada je u Sjedinjenim Državama 1913. godine utemeljen FED, čiji su osnivači bili i bankari iz Engleske. Kasnije je Velika Britanija, ili ono što je ostalo od nje, pokušavala od Evropske unije stvoriti nadnacionalnu vladu koja zavisi o Sjedinjenim Državama. Čak ni u Velikoj Britaniji se mnogima ne sviđa gubitak statusa “svetske države” u kojoj su metropola i jedna od kolonija, Sjedinjene Države, zapravo su zamijenili mesta. Sada, kada Ujedinjeno Kraljevstvo izlazi iz EU, sudbina Velike Britanije je neizvesna. Srednjoročno će verovatno preživeti, ali dugoročno, sa secesionističkim trendovima u Škotskoj i Sjevernoj Irskoj, bivše “carstvo nad kojim sunce nikada ne zalazi” bi moglo nestati s političke karte sveta.

8. Sovjetski Savez i “Treći Rajh” nemačke nacije
Obje zemlje su nastojale provesti proces “globalizacije” na svoj način, a je sudbina nemačkog projekta određena 1943. i velikim vojnim porazom na Istočnom frontu.

Ipak, na krvi Slavena, “niže ljudske rase”, ali i zbog vojnih, političkih i gospodarskih odluka Londona i Njujorka, Nemci su nekoliko godina održali svoju vodeću poziciju u svetu. Ipak, “Treći Rajh” je poražen, a s njime i državna ideologija o “arijevskoj rasi, jednom vođi, jednom narodu i jednim carstvom”.

Nekoliko marginalnih političkih grupa i organizacija još uvijek slave “genij soboslikara” iz Braunaua na Inu, ali su puno opasnije elite koje su veći dio nacističke ideologije uspele prezentirati u novom obliku i pod novim imenom unipolarne globalizacije. Ne koriste se metode koje su uništile “Treći Rajh”, kao što izravni vojni pohodi u svim smerovima ili otvoreno rasističke politike, ali to ne znači da se projekt ne sprovodi, ali puno suptilnije, tako da mnogima izgleda da ima “ljudsko lice”.

Vojni poraz Nemačke i Japana je doveo do osnivanja Ujedinjenih nacija, modernizirane Lige naroda, ali pod uvetima bankarskih porodica koje kontrolišu Sjedinjene Države, Veliku Britaniju i Francuska i imali su interese u “kineskom svetu”. Godine 1948. su zapadnih konceptualisti stvorili Izrael, a posledica toga je bila da je Sovetski Savez za globalizam postao suvišan. Britansko Carstvo je prestalo je biti nužno svojim bivšim gospodarima, što je odredilo raspad evropskih kolonijalnih carstava i Sovetskog Saveza.

Sa svoje strane, Sovetski Savez je sebi dao zadatak stvaranja socijalističkog sveta i “izvozio” je revolucije, pomagao antikolonijalističke pokrete u zemljama u kojima je kasnije nameravao uspostaviti komunističku vlast, ali je to bio preveliki teret, kojeg SSSR, uz ogromne troškove vojne prisutnosti u Istočnoj Evropi, nije mogao izdržati. U ekonomskom smislu je došlo do fenomena obrnute imperije, kada kolonije viša izvlače od metropole nego što joj doprinose i zbog tih, ali i drugih činioca, SSSR se raspao 1991. godine.

9. “Sjedinjene Američke Države kao univerzalni standard”
Do početka dvadesetog veka je to bila zemlja utopija koju je izgradio bankarski kapital i ruke evropskih iseljenika. Od 1913. godine, kada je utemeljen FED, svetske finansije su počele su od bivše provincije Britanskog Carstva počele stvarati “svetsku državu”.

Proces je sličan Rimskom Carstvu, ali s drugačijom tehnološkom strukturom i značajno većom populacijom. Centar moći je u Vašingtonu, a finansijski centru u Londonu i Njujorku, dok je verski centar u izraelskom delu Jerusalema.

U ovoj fazi, pod izgovorom krize, pokušava se modernizirati postojeća “svetska država” i ljudsko društvo podići na novu “kvalitativnu razinu”. Dakle, koliko god narode sebe smatrali slobodnima u svojim državnim oblicima, iza toga se krije proces širenja teritorija i primena globalizacije na temeljima koji su udareni od strane zapadne elite. Globalistička elita ne podnosi konkurenciju i najveća je prepreka stvaranju “svetske države” ideja multipolarnog sveta. Glavno pitanje je koje će mesto ovoga ili onoga naroda biti u ovom istorijskom procesu.

Zapravo, svi moderni sukobi su deo pokušaja uspostave svetske države u kojoj je vlast podeljena na metropole i kolonije, potrošače i “donatore”, administratore i autsajdere. Status uticajnih porodica, koje žele uspostavu nove “svetske države”, čak i konkurencija među njima, provodi se u uslovima formalnog konsenzusa.

Mnogo velikih carstava i imperijalnih naroda su davno nestali, a drugi se bore za preživljavanje. Glavni geopolitički trendovi su iransko i kinesko pitanje, jer ove zemlje poseduju sve kvalitete društva koje svoj geopolitički utecaj može ispoljavati prema van.

Od stanovništva Evrope se prave “novi ljudi”, narodi koji će biti svetionik demokratije u svetu, ali se u tom procesu primećuju brojni nedostaci, što je logično, jer je istorij pokazala da se u nekoliko decenija i silom ne može stvoriti nikakav “novi čovek” ili “nadčovek” kojeg je htio stvoriti “Treći Rajh”. Svi pokušaji menjanja čovekove prirode, koji su se uvijek pravdali višim ciljevima i stvaranjem univerzalne svetske države, su propali, a prethodno su doveli do slabljenja i propadanja jakih država.

Stratezi poslednjeg pokušaja kojem svedočimo žele uništiti i integritet Ruske Federacije, jer je za ostvarenje ovog cilja potreban njezin raspad, baš kao i kolaps Kine i Irana.

Podsetimo da je nakon raspada Sovetskog Saveza “svetska država” Rusiju koristila isključivo kao teritoriju “donatora”, državu za crpljenje njenih prirodnih resursa.

Ideološki i ekonomski zavisna teritorija u pravilu nestaje za vreme jedne generacije, poznatih “biblijskih 40 godina”.

U tom smislu, ako nastave voditi ovu politiku, međusobno posvađani i slabi u smislu “univerzalnih vrijednosti” zapadni narodi, iako okupljeni u NATO čine najveću vojnu silu, teško će svoju geopolitiku moći projicirati prema van i živeti na štetu drugih naroda sveta, kojima sve manje odgovara pozicija vazala i “donatora svetske blagajne”.

Svi ovakvi pokušaji su u istoriji bili osuđeni na neuspeh, iako su neka carstva trajala i “hiljadu godina”.

Извор: logicno.com

loading...